فراموش کرده ام که زندگی ام را به پای کسی گذاشتم که دوستش می داشتم

ولی....او هیچوقت مرا دوست نداشت

و چگونه دوستش بدارم آگاه از این که هرگز برایش اهمیتی نداشتم!!

به او حق می دهم شاید ....شاید که نه حتما او هم مثل من کسی را دوست دارد...

حال از خودم می پرسم:او را برای همیشه دوست خواهم داشت؟

افسوس که چنین نخواهد بود! او را فراموش کرده ام

من زمانی به خود نگریستم که دیگر سینه ام شکافته

,قلبم فرسوده و روحم سپرده شده بود

با قلبم چه می کردم؟ برای گرم شدن در آفتاب گذاشتم اما آتش گرفت

چاره ای نداشتم نیمی از خاکستر قلب سوخته ام را به آب و نیم دیگر را به خاک

سپردم و به یادم ماند که روحم ..روحم...

روح من هیچ موقع و هیچ وقت و هیچ زمانی از او جدا نشد.

یادگار او سوالی است بی انتها: آیا صبر کنم بر او که بر من صبر نکرد؟

کی تموم میشه این غصه های لعنتی

خودم باید تمومش کنم

میخام شاد باشم و شاد زندگی کنم

بهم فرصت بده...

" هفت سال عمرم حروم شد "

قله خوشبختی کجاست ؟

آخر این ماه تولده وبلاگمه می ترسم نتونم بیام!

که در رهن آن از دست رفت و بی ارزش شد...

خدایا...
کاش تبعیدم نمی‌کردی

 از تو که بی رحمانه مرا تنها گذاشتی یا از خودم که چون تک درختی در کویر خشک، مجبور به زیستن هستم.

 از تو بنویسم که قلبت از سنگ بود یا از خودم که شیشه ای بی حفاظ بودم؟

 از چه بنویسم؟

از دلم که شکستی، یا از نگاه غریبه ات که با نگاهم آشنا شد؟

 ابتدا رام شد، آشنا شد و سپس رشته مهر گسست و رفت و ناپیدا شد.

از چه بنویسم؟

 از قلبی که مرا نخواست یا قبلی که تو را خواست؟

شاید هم اگر در دادگاه عشق محاکمه بشویم،  دادستان تو را مقصر نداند و بر زود باوری قلب من که تو را بی ریا و مهربان انگاشت اتهام بزند.

 شاید از اینکه زود دل بسته شدم و از همه ی وابستگی ها بریدم تا تو را داشته باشم به نوعی گناهکاری شناخته شدم. 

 نه!نه! شاید هم گناه را به گردن چشمان تو بگذارند که هیچ وقت مرا ندید، یا ندیده گرفت چون از انتخابش پشیمان شده بود. عشقم را حلال کردم تا جان تو را آزاد کنم.

که شاید دوری موجب دوستی بیشترمان بشود و تو معنای ((دوست داشتن))را درک کنی... امّا هیهات....

 که تو آن را در قلبت حس نکردی و معنایش را ندانستی...

 از من بریدی و از این آشیان پریدی...

 ((ای کاش هیچ گاه نگاهمان با هم آشنا نشده بود... ای کاش هرگز ندیده بودمت و دل به تو دل شکن نمی بستم.

ای کاش از همان ابتدا، بی وفایی و ریا کاری تو را باور داشتم انتظار باز آمدنت، بهانه ای برای های های گریه های شبانه ام شد و علتی برای چشم به راه دوختن و از آتش غم سوختن و دیده به درد دوختم... ))

 امّا امشب می نویسم تا تو بدانی که دیگر با یادآوری اولین دیدارمان چشمانم پر از اشک نمی شود. چون بی رحمی آن قلب سنگین را باور دارم.

 امشب دیگر اجازه نخواهم داد که قدم به حریم خواب ها و رویاهایم بگذاری...

چون این بار، ((من)) اینطور خواسته ام، هر چند که علت رفتن تو را نمی دانم و علت پا گذاشتن روی تمام حرفهایت را...

باور کن...

که دیگر باور نخواهم کرد عشق را... دیگر باور نمی کنم محبت را...

و اگر باز گردی به تو نیز ثابت خواهم کرد...

بر لب سلطان نگذشته جواب                                                 از سر دلداده گذر كرد آب

مي شناسي عشق و بعداز اين مي فهمي عاشقت كيه

   عاقبت از غصه تو نقش توقصه ها مي شم

مي رم و پيدام نمي شه تنها مثل خدا مي شم

 وقتي كه من عاشق شدم با همه بود ونبود

تو خواب و تو بيداريام نقش دو تا چشم تو بود

 تو جوونمي . تو عشقمي . قشنگترين بهانه اي

براي زنده بودنم تو بهترين نشانه اي

 تو بهترين دليل براي بودنم شدي       

نبودي از تنم جدا كه پاره ي تنم شدي

  پرنده قشنگ من اگر . اگر بيايي بهار مي ياد

براي اين شكسته دل تو سينه باز قرار مي ياد

ستاره ها پايين مي ياد دوباره باز سحر مي شه

از آسمون و از زمين به من مي گن كه يار مي ياد

  اي سزاوار محبت . اي تو خوب بي نهايت

همه ذرات وجودم به وجودت كرده عادت

 به خدا دوست داشتني . تو هم يه عشق . يه عبادت

تو سزاواري كه باشي همدم روزهام وشبهام

 تا كه عشقت را ببيني توي وجودم و تو رگهام

بشنوي دوستت دارم از حرم نفسهام

عشق خوبم!

من  هر شب بر  بلندای  رؤیاها  می ایستم  و تو را می نگرم که دست در دست مهتاب به دیدارم می‌آیی و اگر شبی نیز سراغی از من نگیری، هر چقدر هم  از من دور باشی، نیلوفرانه ستاره به ستاره آن قدر از آسمان  بالا می آیم تا به تو برسم .

می خواهی بدانی چرا پیوند من و تو ناگسستی است؟

زیرا تو را از بلوری به شفافیت آسمان تراشیده اند و ژرفای دیدگانت، جام‌های صداقت را بردل منتظرمن پیاپی خالی می‌کنند و نازآفرین توانا سینه‌ات را میکده پاکی آفریده است مملواز می عشق و سال‌هاست که تو ساقی دل من هستی و دریای پرمهر محبت تو بردیدگان پرسرشکم من موج می‌زند.

می‌خواهی بدانی که چرا چنین عاشقانه دوستت دارم؟

عشق تو آهسته و آرام ولی مدام سراغ سینه مرا گرفت و پیمانه پیمانه شراب عشقت بر لبان خشکیده من جان داد و ان چنان از محبت وجودت به من نوشاندی که من مست از طراوت جان تو، فریاد برآوردم که دیگر از خمار مستی تو سر بر ندارم.

مهربان من!

اینک اگر صد جان مرا باشد فدای توست و اگر صد دیده‌ام باشد در ره تو به انتظار می‌نشیند و صد بهار را به یک خنده تو می بخشم  و صد پاییز را با یک اشارت تو بر جان خود می‌خرم.

نیکو محبوب من!

امشب نیز کبوتر نگاه من درآسمان چشمان تو بال می زند و در سکوت عاشقانه و شاعرانه‌ام ، صدای آشنای تو را گوش می‌دارم که مرا باز به سوی خود فرا‌می‌خواند و به سوی تو پر‌می‌گشایم و ابرهای فاصله را از دل تارم می‌پراکنم و رؤیای سبز با  تو بدون را می بینم .

روزی به سراغ من آمد و چند شاخه گل سرخ به من داد...

آنقدر خوشحال بود که خودش را در آغوشم انداخت و گفت:

بگو دوستت دارم؟

او را محکم در آغوش گرفتم ولی نگفتم دوستت دارم...

روزی دیگر به سراغم آمد و شاخه گلی به من داد و گفت:

فقط امروز بگو دوستت دارم؟

دستهایش را در دست گرفتم ولی نگفتم دوستت دارم...

چند روزی گذشت و او در بستر بیماری افتاد.

با چند شاخه گل زرد به سراغش رفتم و گفت:

فقط امروز بگو دوستت دارم؟

بوسه ای بر لبانش زدم ولی نگفتم دوستت دارم...

چند روزی گذشت و به سراغش رفتم...

دیدم پارچه ی سفیدی روی صورتش کشیدند...

پارچه را کنار زدم و تازه فهمیدم چقدر دوستش دارم...

 فریاد زدم:

دوستت دارم... چون اگر وجودت نبود زندگی هم نبود...!!!

کجاست ؟

پــيداست هــنوز شقايق نــشدي

زنـداني زنـدان دقــايق نــشدي

وقتي کـه مرا از دل خــود مي راني

يعني که تو هيچوقت عاشق نشدي

و مي خواهي زندگي را سخت نگيري تا زندگي بر توسخت نگيرد،
و لحظه ها روال عادي خودشان را داشته باشند،بهار هر وقت
دلش خواست بخندد وزمستان هر وقت
خواست دلش بگيرد،

؟!!!…………………

آن وقت مثل سنگريزه اي در دل كوه گم مي شوي بدون آنكه
كمترين اثري بگيري
يا كمترين اثري ببخشي
مثل يك روز بي خاطره به پايان مي رسي بدون آنكه حتي

لحظه اي در حافظه اي ثبت شده باشي

اما به خاطر خدا هم كه شده ا ينقدر مثل مرداب در خودت
غرق نشو و كمي هم
جرأت دريا شدن داشته باش.

آيا باغ تاريك آرزو هايم

روزي روشن خواهد شد؟

و فصل بر گريزان انتظار

جاي خود را

به بهار خواهد داد ؟

اين كابوس خاتمه مي يابد

و من مي دانم

وقتي تو يبايي

خورشيد را

 به باغ قلبم دعوت خواهي كرد

من منتظرم

و هر شب از پنجره

به جايي نگاه مي كنم كه براي هميشه رفتي

من امروز از غبار و مه خسته ام !

و سوز نوميدي و ياس را

بر چهره شكسته ام حس مي كنم !

اما ميدانم روزي مي ايي

و من به آن اميد

هنوز هستم

بار خدایا :

از عشق امروزمان چیزی برای فردا کنار بگذار:

نگاهی ، یادی، تصویری، خاطره ای ، برای آن هنگام که فراموش خواهیم کرد

روزی چقدر عاشق بوده ایم...

"   فردا     عیده   "

عید نوروز یک عید باستانی = بر شما مبارک

امروز بغض نگاهم میان ساعت این روزها به عدم سرکشیدن کلمه عشق سرکوب شد

تا فردا با چشمی گسسته از ایام تو را بنگرم

"می روی؟"

...

"به سلامت!"

مواظب هدیه این رهگذر باش!

شب ها به گوشه ستاره ام گوش کن

اشک را می نوازم!

صبر را می سازم!

صدا در قهقهه این ایام سرد خفته است

قطره ای اشک برایم هدیه کن!

(( آينده اي براي من و تو وجود ندارد ))